Zmiany rekacji w nerwie czynnym

Filed Under (Uncategorized) by admin on 30-08-2016

0

Rzeczywiście badania w tym kierunku wykazują, że jedyna zmiana, jaką do pewnego stopnia przynajmniej można wykazać, jest zmiana reakcyi w nerwie czynnym. Zmianę udawało się spostrzec przeważnie tylko w białej substancyi rdzenia lub mózgu. W pniach zaś nerwowych zmianę reakcyi spostrzegano tylko w czasie śmierci włókien, natomiast wcale nie spostrzegano ani podczas stanu czynnego nerwów, ani w nie zabitych działaniem wysokiej temperatury (od 450—500). Wszelako i te zmiany, które spostrzeżono, są o tyle niewybitne i tak niestałe, że niektórzy badacze (Heidenhain, Liebreich) nawet ich zupełnie nie przyjmują. Odpowiednio do tych nieznacznych zmian chemicznych, które w nerwach podczas stanu czynnego zachodzą, i inne zjawiska fizyczne, jak np. zmiany temperatury, towarzyszące zwykle stanowi czynnemu mięśni, są również niewybitne, również nie łatwo dają się wykazać. Rzeczywiście badania Helmholtza i Heidenhaina, dokonane za pomocą ścisłych przyrządów termoelektrycznych, które były w stanie oznaczyć różnice temperatury 0 1/1000 o , dały w zupełności wynik ujemny. Chociaż Schiff, Valentin, posługując się nerwami zwierząt ciepłokrwistych, stopniowo oziębianych prawie do temperatury pokojowej, podczas drażnienia. pni nerwowych wykazali nieznaczne ogrzewanie się, to jednakże wobec licznych warunków, które mogły spowodować błędy w spostrzeżeniach, doświadczenia te nie mogą mieć znaczenia decydującego. Dlatego kwestię, czy w nerwach podczas stanu Czynnego rzeczywiście wywiązuje się ciepło, można uważać do dzisiejszego dnia za zupełnie nierozwiązaną. Znużenie nerwów. Ten brak wybitnych zmian chemicznych oraz zmian temperatury daje prawo do przypuszczenia, że w rzeczywistości podczas stanu płynnego w nerwach przemiana substancyi jest bardzo nieznaczną i że wskutek tego nerwy w daleko ‘wyższym stopniu muszą być odporne na działanie wszelkich bodźców, daleko dłuższy czas mogą funkcyonować, niżeli mięśnie, jednem słowem, że daleko trudniej mogą wpadać w stan znużeni a. Badania bezpośrednie w tym kierunku stwierdzają w zupełności to apriorystyczne przypuszczenie. Wszelako doświadczenia nad znużeniem nerwów natrafiaj:ł w rzeczywistości na bardzo znaczne przeszkody. O czynności nerwów sądzimy przeważnie na podstawie czynnośei narządów końcowych, a więc dla nerwów odśrodkowych na podstawie czynności mięśni lub gruczołów, dla nerwów dośrodko- wych podstawie przeważnie zjawisk odruchowych, t. j. czynności ośrodków nerwowych w rdzeniu lub mózgu. Jeżeli wskutek drażnienia nerwu nie otrzymujemy skurczu lub odruchu, to przyczyna może być dwojaka: z jednej strony brak skutku może nastąpić z powodu znużenia nerwu, z drugiej nerw może pozostać zupełnie nieznużonym, skutek zaś nie następuje tylko z powodu znużenia narządu końcowego. Oczywiście więc, że w tym przypadku wyłącznie rozstrzygającemi mogą być tylko badania nad samemi nerwami, a mianowicie badania zmian elektrycznych nerwu podczas czynności. Badania du Bois-Reymonda rzeczywiście wykazały, że obserwowane przez niego wahanie wsteczne stopniowo w miarę podrażnienia nerwu słabnie. nareszcie wskutek długotrwałego drażnienia może dochodzić do zera. Fakt ten świadczyłby niewątpliwie, że znużenie w nerwach w rzeczywistości ma miejsce; stanowczo przemawiają. wszystkie najnowsze badania zjawisk elektrycznych w nerwach. [podobne: Diabetolog kraków, terapia malzenska katowice, gabinet kosmetyczny ]

Comments are closed.