Stosunek stanu Czynnego do siły podniety

Filed Under (Uncategorized) by admin on 30-08-2016

0

Mimo tych wszystkich badań niepodobna jednak stanowczo orzec, czy te ostatnie zjawiska zależą od różnicy pobudliwości nerwów, ezy też wprost od tego, że stan czynny w nerwach w miarę przesuwania się, podobnie jak wszelki ruch fizyczny, słabnie. Ostatnie przypuszczenie jest rzeczywiście bardziej prawdopodobne, a to ze względu, że nasamprzód w budowie rozmaitych odcinków nerwów nie znajdujemy żadnej różnicy, któraby nam za taką różnicą pobudliwości przemawiała, a powtóre, że podczas badania zmian elektrycznych, które towarzyszą czynności nerwowej, tj. wówczas badania tak zwanego wahania wstecznego (du Bois-Reymond), wśród jednostajnych pod każdym względem warunków otrzymujemy zmiany tem znaczniejsze, im bliżej miejsca, od którego odprowadzamy prąd, drażnimy nerw, i tem słabsze, na większą drogę do przebycia ma stan czynny w nerwie. Za takiem tłumaczeniem wyżej podanych zjawisk przemawiają także i badania nad nerwami dośrodkowymi, które wykazują, że odruch, t. j. stan czynny komórek nerwowych w rdzeniu tem łatwiej możemy wywołać, im bliżej rdzenia drażnimy nerwy. Specjalnie w nerwie kulszowym, a być może i w innych nerwach rdzennych różnica w pobudliwości górnych i dolnych części może zależeć jeszcze od różnic w grubości nerwu oraz od różnej ilości tkanki łącznej, Niektórzy autorowie podają także, iż pobudliwość w rozmaitych miejscach nerwu jest zależną jeszcze od kierunku prądu. W górnych odcinkach ma być większą wobec prądów zstępujących, w dolnych wobec prądów wstępujących. Sprawa ta jednak do dziś dnia wogóle jest bardzo mało zbadana, Ze wszystkich badań nad pobudliwością różnych miejsc tego samego nerwu można tedy wyciągnąć tylko te wnioski: że pobudliwość nerwów w rozmaitych miejscach zależy od warunków zewnętrznych i że najprawdopodobniej czynny, przenosząc się po nerwie, nie wzrasta, lecz przeciwnicy wbrew przypuszczeniu Pflugera, zmniejsza się. Badania stosunku, który istnieje między stanem czynnym a podniety, natrafiają na te same przeszkody, o jakich już wspominaliśmy wyżej, mówiąc o oznaczaniu pobudliwości rozmaitych nerwów. Wogóle stosunek ten możemy badać tylko na podstawie zmian elektrycznych w samym nerwie, albo w nerwach ruchowych na podstawie zmian w sile skurczu, Badania ostatniej kategoryi ze względu na łatwość, z jaką możemy je przeprowadzić, były przeważnie w tym celu zastosowywane. Według Ficka wysokość skurczu mięśnia wśród jednostajnych warunków tak wskutek podrażnienia nerwu, jako też samego granicach proporcjonalna do siły podniety. Jako granice służą z jedne,) strony siła podniety, przy której przekraczamy próg pobudliwości nerwu, z drugiej siła podniety, pyzy której otrzymujemy skurcz największy. [przypisy: kardiologia, olej babassu, pracownia emg ]

Comments are closed.