Skurcz mięśnia

Filed Under (Uncategorized) by admin on 22-08-2016

0

Takie jednobiegunowe podrażnienia występują, jak wykazał du Bois-Reymond, nie tylko w zupełnie otwartych, ale także i w niedostatecznie zamkniętych przewodnikach, jak np. jeżeli zamknięcie stanowi zły przewodnik, jakim jest nerw. Wskutek tego możemy otrzymać skurcz mięśnia przy zastosowaniu silnych prądów indukcyjnych na nerw nawet wtedy, gdy nerw między elektrodą a mięśniem zostaje przecięty lub podwiązany. W tym przypadku mogą także wprawdzie mieć miejsce i proste odgałęzienia się prądu indukcyjnego, jednak niewątpliwie wpływy podobne, jak przy jednobiegunowem podrażnieniu, odgrywają przeważną rolę. Jednobiegunowe działanie prądów ma wielkie znaczenie w badaniach fizyologicznych, ponieważ w pewnych warunkach może być przyczyną fałszywych wniosków, Tak np. jeżeli nerw, jak w wielu doświadczeniach wiwisekcyjnych bywa, jednym końcem jest złączony z całem zwierzęciem, które do pewnego stopnia przedstawia przewodnik o wielkiej pojemności, to jednobiegunowe wpływy mogą się rozchodzić i na części nerwu leżące poza elektrodami, przez to nie tylko mogą podrażnić sam nerw, ale nawet w głębi ustroju położone pobudliwe narządy i w ten sposób dawać podstawę do fałszywych wniosków co do działania badanych nerwów. Najłatwiej wpływy te możemy rozpoznać z tego, że wskutek podwiązania nerwu między elektrodami i zwierzęciem one nie znikają. Ażeby działanie tych wpływów usunąć, musimy jeden z biegunów, mianowicie, bliższy prądu, do którego nerw przechodzi, połączyć z jakimś dużym przewodnikiem, albo z ziemią, wtedy wpływ jednobiegunowego działania prądu zostaje prawie zupełnie zniesiony. Nernst wspólnie ze swymi uczniami Zeyneckern i Barattem stosując prądy indukcyjne o wielkiej częstości przerw, przyszedł do wniosku, że istnieje pewna stała zależność między natężeniem prądu a częstością bierzemy, jako kryteryum, jeden i ten sam skurcz mięśnia, n. V. minimalny. Jeżeli wywołujemy ten sam skurcz zmienia sie nie i, lecz i2, co jak wiemy charakteryzuje w rzeczywistości energię prądu. Stąd więc wypadałoby wnosić, na co, jak widzieliśmy wyżej, wskazywały już badania z kondensatorem, że podniecający wplyw w łydce zależy od jego energii.Momentem drażniącym według Nernsta jest w każdym przypadku różnica w koncentracyi jonów w nerwie (być może także wogóle w protoplazmie), która powstaje wskutek przepływu prądu. Ponieważ żywa protoplazma, a oczywiście i nerw, mają przewodzić prąd tylko o tyle, o ile w nich, jak w roztworze, są wolne jony lub substancye łatwo ulegające jonizacyi, przeto każdy przepływ prądu musi być połączony, jak w każdym elektrolicie, z przenoszeniem się jonów z jednego bieguna na drugi: jonów dodatnich z bieguna dodatniego na ujemny i odwrotnie: ujemnych z ujemnego na dodatni. Wobec ograniczających włókienko nerwowe powierzchni lub też właściwości samej protoplazmy, następuje skutkiem tego ruchu jonów zmiana w ich koncentracyi w samej substancyi nerwu w okolicy bieguna dodatniego i ujemnego. [przypisy: diabetycy, wózek inwalidzki elektryczny, implanty Warszawa ]

Comments are closed.