Powierzchnia mięśnia

Filed Under (Uncategorized) by admin on 30-08-2016

0

Przytoczone doświadczenie poucza, że powierzchnia mięśnia nie jest izopotencyalna, że różnica między dołem a górą wzrasta w miarę wzrastania odległości miedzy jedną elektrodą a drugą. Jeszcze bardziej poucząjące jest doświadczenie następujące : Przykładając jedne elektrodę do dna dolnego, do górnego, otrzymujemy siłę elektromotoryczną 565 m V, przyczem kierunek prądu wskazuje, że górne ściegno jest biegunem dodatnim — dolne ujemnym, że prąd jest wstępującym. Następnie na tym samym mięśniu przykładano obie elektrody, idąc stopniowo od dołu ku górze, lecz zachowano odległość między nimi stale 5 mm i zwracano bacznie uwagę, każdemu nowemu ustawieniu dolną elektrodę umieszczać tam, gdzie poprzednio była górna. Widzimy więc, że różnica potencyału przy pierwszem odprowadzeniu od całego mięśnia a sumą różnic potencyału, gdy stopniowo odprowadzano od coraz wyżej położonych odcinków, jest prawie żadną. W Obu więc przypadkach znajdujemy prawie siłę elektromotoryczną, a różnice między dolną a częścią mięśnia występują z taką prawidłowością, że za przyczynę ich nie może być pod żadnym warunkiem brane przypadkowe uszkodzenie lecz w mięśniu. Na ten czynnik nie ma też z następującego doświadczenia: Do odpreparowanego mięśnia łydkowego (gastroenemius) przykładano elektrody. I elektroda na granicy ściegna dolnego i mięśnia ustawiano coraz w odległości: 4 mm E I elektrodę na poprzecznym przekroju w jego środku. Jak widzimy więc, różnica między górną i dolną częścią mięśnia wyniosła w pierwszym przypadku 323, w drugim 310, przekrój poprzeczny pozostał bez wpływu na różnicę potencyalu między dwoma punktami mięśnia. Podobne fakta, które można obserwować także na innych mięśniach, wyraźnie świadczą przede wszystkiem, że źródłem siły elektromotorycznej musi być samo wlókno mięsne i że skutkiem tej siły powstaje biegunowość włókna, którą szczególnie wyraźnię można widzieć nawet wtedy, gdy się odprowadza prąd od dwóch poprzecznych przekrojów także w mięśniach o włóknach równoległych, jak np. w sartorius, którego górny przekrój przedstawia się jako biegun dodatni, dolny jako ujemny. Również nie ulega także wątpliwości drugi fakt, że przy połączeniu poprzecznego przekroju z powierzchnią prawie zawsze otrzymujemy prąd, który w przewodnikach płynie od powierzchni do poprzecznego przekroju, dla którego więc powierzchnia mięśnia jest biegunem dodatnim, poprzeczny zaś przekrój ujemnym. Siła elektromotoryczna dla tego prądu musi oczywiście mieć inne źródło, niż to, które powoduje prąd powierzchniowy. Jakie są jednakże te źródła, ani dawniejsze doświadczenie du Bois-Reymonda, ani późniejsze Hermanna i jego zwolenników wcale nie wykazały i przy ówczesnym stanie fizyki wykazać nie były w stanie [przypisy: olejek kokosowy do włosów, Depilacja laserowa, ranking spalaczy tłuszczu ]

Comments are closed.