Oznaczenie siły i kierunku prądu

Filed Under (Uncategorized) by admin on 30-08-2016

0

Zamiast obliczenia oporu W, daleko praktyczniej jest kompensacyę stosować w sposób następujący : Prąd od stosu K przeprowadzamy jeszcze przez jakiś przyrząd do mierzenia natężenia prądu np. amperometr Siemensa S. Natężenie prądu w całym tym łańcuchu, biorąc pod uwagę opór 1 em. drutu a-b tak obliczamy, ażeby spadek potencyalu na przestrzeni 1 mm reochordu odpowiadał  V. W takim razie, gdy odsuniemy kon10000 takt c na taką odległość rekordu, przy której następuje zupełne skompensowanie prądu tkanki i galwanometr ustawia się na 0, liczba centymetrów, oznaczająca odległość a-c wykazuje nam od razu siłę elektromotoryczną Wobec oporu tkanek oraz oporu używanych obecnie galwanometrów (około 10000 ohmów) błąd, który w tego rodzaju doświadczeniu popełniamy, jest mniejszy od wszelkiej dającej się wymierzyć wielkości. Galwanometry. Z rozwojem nauki o elektryczności w fizyce z roku na rok ulepszano przyrządy, służące do mierzenia prądu lub siły elektromotorycznej, Przyrządy te stosowano też zaraz do badania elektrycznych własności tkanek. Gdy pierwotna czułość Nobilego aparatu wynosiła zaledwie 1 , 10-6 ampera, stosowane obecnie galwanometry posiadają czułość I 10—10 i więcej i oczywiście pozwalają nam wykrywać elektryczne zmiany w takich przypadkach, w których dawniejsze przyrządy żadnych zjawisk elektrycznych nie wykazywały. W miarę jak poznawaliśmy te zjawiska, wysunął się na pierwsze miejsce nowy postulat, o którym dawniej nie myślano, a mianowicie: szybkość galwanometrów. Szybkość ta nie odgrywa oczywiście żadnej roli, dopóki mamy do czynienia z silą elektromotoryczną stałą, lecz z chwilą, gdy siła elektromotoryczna może lub musi ulegać zmianie, musimy dążyć do tego, ażeby uchwycić także charakter tych zmian. Z tego punktu widzenia nawet najczulsze galwanometry się nie nadawać do badania zjawisk elektrycznych fizyologicznych. Odsyłając czytelnika do podręczników fizyki, gdzie się znajdują opisy najnowszych galwanometrów, tu zaznaczyć tylko pragnę, że wszystkie lusterkowe alwanometry tak astatyczne, jak również aperyodyczne, posiadają pewnego rodzaju bezwładność, każdy właściwą sobie, dzięki której, jeżeli zmiana siły prą.du, płynącego przez galwanometr, odbywa się bardzo szybko, albo jej wcale nie wykazują, albo wykazują w sposób bardzo niedokładny. Najczulszym pod tym względem, jakkolwiek zupełnie niepozbawionym tej wady, jest strunowy galwanometr Einthovena. Ponieważ galwanometr ten nie jest powszechnie znany, i przeważnie znalazł zastosowanie tylko w badaniach fizyologów, przeto choć w kilku słowach podam przynajmniej zasadę tego galwanometru. [hasła pokrewne: gabinety stomatologiczne, Kosmetyki ekologiczne, tampony czy podpaski ]

Oznaczenie siły i kierunku prądu

Filed Under (Uncategorized) by admin on 30-08-2016

0

Dzięki glinie i hubce rurka zostaje tak dokładnie od dołu zamknięta, że gdy następnie do niej nalejemy siarczanu cynku, to ten ostatni wcale do hubki nie dochodzi i elektroda może pozostać przydatną do użytku w ciągu całego szeregu godzin. Po wstawieniu amalgamowanego pręcika cynkowego do rurki i umocowaniu go w wymienionej wyżej klamrze, mamy elektrodę niepolaryzującą przygotowaną zupełnie do użytku, której dzięki umocowaniu, podanemu przez du Bois-Reymonda (staw kulisty), można nadawać dowolne położenie. Zastosowanie hubki ma tę dodatnią stronę, że zakończeniu stożka można nadawać dowolny kształt: bądź cienko zakończonego rzeczywistego stożka, bądź mniej lub więcej szerokiej płytki, bądź cylindra i t. p. Hubka po napęcznieniu nie tylko zachowuje ten kształt, ale także podczas doświadczenia zupełnie go nie zmienia; nadto podatność hubki sprawia, że kontakt jej z tkanką nie zmienia się nawet przy poruszaniu się tkanki, np. przy skurczu mięśnia, oczywiście pewnych granicach. Oprócz opisanych elektrod niektórzy autorowie stosowali także elektrody normalne. Elektroda normalna składa się: z naczyńka zawierającego rtęć, która za pomocą drutu platynowego, bądź zanurzonego do rtęci w rurce szklanej, bądź wtopionego w naczynie, zostaje z galwanometrem. Na rtęci w naczyńku znajduje się drobny proszek kalomelu i 1 0/o-wy rozczyn chlorku potasu. Do 1001ąezenia z mięśniem może służyć tylko co opisana wyżej rurka szklana zamknięta gliną i hubką, lecz napełniona także chlorkiem potasu. Rurkę tę łączymy z naczyńkiem, zawierającem rtęć, bądź rureczką gutaperkową, wypełnioną również chlorkiem potasu, jeżeli poziomy w rurce i w naczyńku pozostają na jednej wysokości, bądź szklaną rureczką w formie syfonu.  Dla oznaczenia siły prądu, a także jego kierunku, du BoisReymond zastosował metodę kompensacyjną, która jest tylko modyfikacyą metody Pogendorffa. Prąd stały od stosu K przepływa przez reochord. Od reochordu, od punktów a i c, z których c jest ruchomy, prowadzą druty do komutatora C. Od komutatora odchodzą także 2 druty, z których jeden prowadzi do galwanometru B, drugi do jednej z elektrod T. Drut 3-ci łączy druga, elektrodę z drugim kontaktem galwanometru. Dzięki wprowadzeniu komutatora C, możemy zmieniać kierunek prądu mięśniowego na przestrzeni a-e C, a więc możemy tak ustawić, ażeby prąd ze stosu K w obwodzie a K b miał kierunek odwrotny w stosunku do prądu mięśniowego. Biorąc, że siły elektromotoryczne stosu że opór tego całego połączenia a K S R b c = W, opór zaś przestrzeni a-c = w, a siła elektromotoryczna mięśnia e, na podstawie prawa Kirchhoffa rozgałęzienia się prądów znajdziemy, że kompensacya zupełna. [hasła pokrewne: gabinety stomatologiczne, Kosmetyki ekologiczne, tampony czy podpaski ]