Energia bodźca elektryeznego

Filed Under (Uncategorized) by admin on 30-08-2016

0

Jednak ten sam autor wskazuje pewne zjawiska, nie zupełnie zgodne z tą regułą. Jeżeli bowiem stopniowo zwiększając silę podniety, otrzymamy największy skurcz a następnie będziemy siłę podniety jeszcze dalej zwiększali, to przy pewnej nowej sile, po kilku jednostajnych skurczach, otrzymamy ponownie zwiększenie skurczów, jakby nowe maximum. Prócz tego, przy zastosowaniu krótkotrwałych prądów np. indukcyjnych, możemy zauważyć, że mimo zwiększania siły prądów skurcz może stopniowo się zmniejszać, a nawet zupełnie znikać; następnie wobec dalszego zwiększania skurcz ponownie się wzmaga i dochodzi do wyższego stopnia, aniżeli skurcz otrzymany jako pierwsze maximum. Zjawiska te na podstawie doświadczeń Wiedeńskiego wypadałoby uważać jako następstwo pewnej właściwości samej protoplazmy mięsnej. Wszystkie te jednak spostrzeżenia muszą być zaopatrzone znakiem zapytania wobec zastosowania kondensatora, który jedynie pozwala dokładnie zbadać stosunek stanu czynnego do podniety. Jeżeli tedy będziemy powiększali podnietę 0 1/10000 2/10000 ergi i przy tem oznaczali wysokość skurczu, zobaczymy, że ta ostatnia przyrasta nie jednostajnie lecz z początku powoli, potem coraz szybciej, potem znowu wolniej, aż w końcu dochodzimy do pewnego maximum, przy którem, pomimo dalszego jednostajnego wzrostu podniety, przyrosty skurczu zupełnie ustają : krzywe skurczu, pomimo dalszego wzrostu podniety, zostają ciągle na tej samej wysokości maksymalnej. Jeżeli połączymy ze sobą najwyższe punkty krzywych skurczu, to otrzymamy krzywą przyrostów skurczu, która najdokładniej tę właściwość uwidocznia. Krzywa taka składa się właściwie z dwóch części : z początku jest zwróconą wklęsłością ku górze, następnie zmienia kierunek i zwraca się wklęsłości ku dołowi. Jeżeli najmniejszą energię rozbrojenia kendensatora będziemy uważali za próg pobudliwości nerwu, to tę energię, która daje maximum skurczu przy danem obciążeniu, możemy nazwać kresem pobudliwości; dalszy bowiem przyrost energii podniety, Chociażbyśmy zwiększali ją bardzo znacznie, nie jest już w stanie wywołać większego skurczu. Stosując podniety wyższe od kresu pobudliwości, nigdy nie zauważa się ani znikania skurczu, ani nawet zmniejszania się, jeżeli tylko nerw i mięsień nie ulega znużeniu, które może wystąpić na przyklad po długich i wielokrotnych próbach z tym samym preparatem. Możność Wyrażenia w jednostkach energii bodźca elektrycznego, jeżeli używamy do podrażnienia rozbrojenia kondensatora, pozwala nam nie tylko porównać energię podniety z wysokoskurczu, lecz określić także stosunek pomiędzy podnietą podczas skurczu a pracą, wyrażając obie w tych samych jednostkek; np. w ergach. [przypisy: kardiologia, olej babassu, pracownia emg ]

Stosunek stanu Czynnego do siły podniety

Filed Under (Uncategorized) by admin on 30-08-2016

0

Mimo tych wszystkich badań niepodobna jednak stanowczo orzec, czy te ostatnie zjawiska zależą od różnicy pobudliwości nerwów, ezy też wprost od tego, że stan czynny w nerwach w miarę przesuwania się, podobnie jak wszelki ruch fizyczny, słabnie. Ostatnie przypuszczenie jest rzeczywiście bardziej prawdopodobne, a to ze względu, że nasamprzód w budowie rozmaitych odcinków nerwów nie znajdujemy żadnej różnicy, któraby nam za taką różnicą pobudliwości przemawiała, a powtóre, że podczas badania zmian elektrycznych, które towarzyszą czynności nerwowej, tj. wówczas badania tak zwanego wahania wstecznego (du Bois-Reymond), wśród jednostajnych pod każdym względem warunków otrzymujemy zmiany tem znaczniejsze, im bliżej miejsca, od którego odprowadzamy prąd, drażnimy nerw, i tem słabsze, na większą drogę do przebycia ma stan czynny w nerwie. Za takiem tłumaczeniem wyżej podanych zjawisk przemawiają także i badania nad nerwami dośrodkowymi, które wykazują, że odruch, t. j. stan czynny komórek nerwowych w rdzeniu tem łatwiej możemy wywołać, im bliżej rdzenia drażnimy nerwy. Specjalnie w nerwie kulszowym, a być może i w innych nerwach rdzennych różnica w pobudliwości górnych i dolnych części może zależeć jeszcze od różnic w grubości nerwu oraz od różnej ilości tkanki łącznej, Niektórzy autorowie podają także, iż pobudliwość w rozmaitych miejscach nerwu jest zależną jeszcze od kierunku prądu. W górnych odcinkach ma być większą wobec prądów zstępujących, w dolnych wobec prądów wstępujących. Sprawa ta jednak do dziś dnia wogóle jest bardzo mało zbadana, Ze wszystkich badań nad pobudliwością różnych miejsc tego samego nerwu można tedy wyciągnąć tylko te wnioski: że pobudliwość nerwów w rozmaitych miejscach zależy od warunków zewnętrznych i że najprawdopodobniej czynny, przenosząc się po nerwie, nie wzrasta, lecz przeciwnicy wbrew przypuszczeniu Pflugera, zmniejsza się. Badania stosunku, który istnieje między stanem czynnym a podniety, natrafiają na te same przeszkody, o jakich już wspominaliśmy wyżej, mówiąc o oznaczaniu pobudliwości rozmaitych nerwów. Wogóle stosunek ten możemy badać tylko na podstawie zmian elektrycznych w samym nerwie, albo w nerwach ruchowych na podstawie zmian w sile skurczu, Badania ostatniej kategoryi ze względu na łatwość, z jaką możemy je przeprowadzić, były przeważnie w tym celu zastosowywane. Według Ficka wysokość skurczu mięśnia wśród jednostajnych warunków tak wskutek podrażnienia nerwu, jako też samego granicach proporcjonalna do siły podniety. Jako granice służą z jedne,) strony siła podniety, przy której przekraczamy próg pobudliwości nerwu, z drugiej siła podniety, pyzy której otrzymujemy skurcz największy. [przypisy: kardiologia, olej babassu, pracownia emg ]