Doświadczenie Ęgrnstgina

Filed Under (Uncategorized) by admin on 30-08-2016

0

Ęgrnstgin przeprowadzał podobne doświadczenia w inny sposób i stwierdził, że z jednej strony nerw w rzeczywistości może znużony, z drugiej zaś, że znużenie to występuje znacznie wolniej aniżeli w mięśniach. W doświadczeniach swych Bernstein posługiwał się stanem anelektrotonicznym, wywoływanym w nerwie za pomocą stałego prądu o znacznej sile w celu spowodowania czasowej przerwy w przewodzeniu nerwu. Drażniąc nerw powyżej miejsca, przez które przepływał prąd, nie wywoływał skurczu mięŚnia, ponieważ w okolicy stanu anelektrotonicznego nerw traci zdolność przewodzenia, mięsień tedy przez cały czas drażnienia po: zostawał w spoczynku. Przerywając stały w rozmaitych okresach czasu, autor mógł się przekonać, czy stan czynny z miejsca podrażnienia jeszcze wychodzi i czy jest w stanie wywołać skurcz mięśnia lub nie. Z doświadczeń tych przede wszystkiem się okazało, jak już zaznaczyliśmy wyżej, że mięsień nuży się daleko prędzej, niż nerw. Następnie, biorąc do drażnienia dwa nerwy, z których jeden pozostawał w dolnej części pod wpływem prądu stałego, również autor się przekonał, że w chwiliș kiedy wskutek podrażnienia z drugiego nerwu już żadnego skurczu mięśnia nie było można wywołać, pierwszy, drażniony przez ten sam czas, po usunięciu prądu stałego zawsze powodował jeszcze bardzo znaczny skurcz. Znużenie więc nerwowo – mięśniowego aparatu, jak stąd wynikało. zależało wyłącznie tylko od znużenia mięśnia. W podobny sposób Bernstein stwierdził, że nerw tylko wolniej się nuży, ale również i znacznie wolniej od mięśnia wraca po znużeniu do stanu prawidlowego. Doświadczenia Wiedeńskiego, który z jednej strony powtarzał doświadczenia Bernsteina. z drugiej porównywał wyniki otrzymane metodą Bernsteina z wynikami, które otrzymał za pomocą telefonu, wykazały, że czas nie nużenia się nerwu jest jeszcze dłuższy, aniżeli przypuszczał Bernstein, a mianowicie, że nawet po kilkunastu godzinach nerw nie bywał znuż0ny mimo ciągłego drażnienia, jeżeli tylko warunki doświadczenia były zupełnie odpowiednie, t.j, jeżeli wilgotność otoczenia nerwu i temperatura były zupełnie odpowiednie i niezmienne. Beck do doświadczeń nad znużeniem się nerwu wybrał nerw współczulny (n. sympath.), zaopatrujący mięsień gładki tęczówki (rozwieracz źrenicy). Wiadomo bowiem, że mięśnie gładkie, wpadając w stan skrócenia (nie skurczu), nie nużą się. Udało się też skonstatować, że drażnienie nawet 17 godz. trwające nie powoduje nużenia się nerwu. Trzeba nadto zważyć, że we wszystkich tych doświadczeniach stan czynny, wywoływany był w nerwach wskutek bezpośredniego drażnienia, czyli w sposób odmienny, aniżeli w warunkach prawidłowych, wśród których stan czynny wychodzi z ośrodków nerwowych i nerw odgrywa tylko rolę przewodnika. Oczywiście, że jeżeli w warunkach tak nienaturalnych znużenie występuje powoli, to tem wolniej ono musi występować w warunkach prawidłowych, przy których czynność nerwu ogranicza się tylko do samego przewodzenia. Widzimy więc, że zmiany chemiczne, zmiany temperatury i znużenie nerwów jednozgodnie świadczą, że w nerwach podczas przewodzenia stanu czynnego w rzeczywistości przemiana substancyi musi być bardzo nieznaczna, i że skutkiem tego znużenie w C7tynności nerwów nie odgrywa prawdopodobnie żadnej roli, [podobne: Diabetolog kraków, terapia malzenska katowice, gabinet kosmetyczny ]

Zmiany rekacji w nerwie czynnym

Filed Under (Uncategorized) by admin on 30-08-2016

0

Rzeczywiście badania w tym kierunku wykazują, że jedyna zmiana, jaką do pewnego stopnia przynajmniej można wykazać, jest zmiana reakcyi w nerwie czynnym. Zmianę udawało się spostrzec przeważnie tylko w białej substancyi rdzenia lub mózgu. W pniach zaś nerwowych zmianę reakcyi spostrzegano tylko w czasie śmierci włókien, natomiast wcale nie spostrzegano ani podczas stanu czynnego nerwów, ani w nie zabitych działaniem wysokiej temperatury (od 450—500). Wszelako i te zmiany, które spostrzeżono, są o tyle niewybitne i tak niestałe, że niektórzy badacze (Heidenhain, Liebreich) nawet ich zupełnie nie przyjmują. Odpowiednio do tych nieznacznych zmian chemicznych, które w nerwach podczas stanu czynnego zachodzą, i inne zjawiska fizyczne, jak np. zmiany temperatury, towarzyszące zwykle stanowi czynnemu mięśni, są również niewybitne, również nie łatwo dają się wykazać. Rzeczywiście badania Helmholtza i Heidenhaina, dokonane za pomocą ścisłych przyrządów termoelektrycznych, które były w stanie oznaczyć różnice temperatury 0 1/1000 o , dały w zupełności wynik ujemny. Chociaż Schiff, Valentin, posługując się nerwami zwierząt ciepłokrwistych, stopniowo oziębianych prawie do temperatury pokojowej, podczas drażnienia. pni nerwowych wykazali nieznaczne ogrzewanie się, to jednakże wobec licznych warunków, które mogły spowodować błędy w spostrzeżeniach, doświadczenia te nie mogą mieć znaczenia decydującego. Dlatego kwestię, czy w nerwach podczas stanu Czynnego rzeczywiście wywiązuje się ciepło, można uważać do dzisiejszego dnia za zupełnie nierozwiązaną. Znużenie nerwów. Ten brak wybitnych zmian chemicznych oraz zmian temperatury daje prawo do przypuszczenia, że w rzeczywistości podczas stanu płynnego w nerwach przemiana substancyi jest bardzo nieznaczną i że wskutek tego nerwy w daleko ‘wyższym stopniu muszą być odporne na działanie wszelkich bodźców, daleko dłuższy czas mogą funkcyonować, niżeli mięśnie, jednem słowem, że daleko trudniej mogą wpadać w stan znużeni a. Badania bezpośrednie w tym kierunku stwierdzają w zupełności to apriorystyczne przypuszczenie. Wszelako doświadczenia nad znużeniem nerwów natrafiaj:ł w rzeczywistości na bardzo znaczne przeszkody. O czynności nerwów sądzimy przeważnie na podstawie czynnośei narządów końcowych, a więc dla nerwów odśrodkowych na podstawie czynności mięśni lub gruczołów, dla nerwów dośrodko- wych podstawie przeważnie zjawisk odruchowych, t. j. czynności ośrodków nerwowych w rdzeniu lub mózgu. Jeżeli wskutek drażnienia nerwu nie otrzymujemy skurczu lub odruchu, to przyczyna może być dwojaka: z jednej strony brak skutku może nastąpić z powodu znużenia nerwu, z drugiej nerw może pozostać zupełnie nieznużonym, skutek zaś nie następuje tylko z powodu znużenia narządu końcowego. Oczywiście więc, że w tym przypadku wyłącznie rozstrzygającemi mogą być tylko badania nad samemi nerwami, a mianowicie badania zmian elektrycznych nerwu podczas czynności. Badania du Bois-Reymonda rzeczywiście wykazały, że obserwowane przez niego wahanie wsteczne stopniowo w miarę podrażnienia nerwu słabnie. nareszcie wskutek długotrwałego drażnienia może dochodzić do zera. Fakt ten świadczyłby niewątpliwie, że znużenie w nerwach w rzeczywistości ma miejsce; stanowczo przemawiają. wszystkie najnowsze badania zjawisk elektrycznych w nerwach. [podobne: Diabetolog kraków, terapia malzenska katowice, gabinet kosmetyczny ]