Pobudzanie nerwów

Filed Under (Uncategorized) by admin on 30-08-2016

0

Ponieważ jednak ścisłej zależności pomiędzy długością nerwu a wzrastaniem stanu czynnego wykazać się nie udało, przeto charakter tego wzmagania się porównano ze wzrostem spadającej lawiny. Dalsze badania nerwów wyciętych żaby wykazały, że wogóle pobudliwość ich na całej przestrzeni od rdzenia aż do mięśni nie jest stałą i że przedstawia pewne wahania, a mianowicie w pierwszej chwili po wycięciu stopniowo się zwiększa na całej przestrzeni, następnie zaczyna się obniżać, począwszy od miejsca przecięcia, po pewnym czasie zupełnie znika i nerw całkowicie obumiera (Heidenhain, Rosenthal) zą takie obumieranie nerwu rozpoczyna się od miejsca przecięcia i posuwa się stopniowo w kierunku mięśnia. Dalej wykazano, że każde przecięeie nerwu bezpośrednio podnosi pobudliwość przede wszystkiem okolicy obok przecięcia położonej, a następnie na całej przestrzeni, Stąd powstała  ezy owe różnice pobudliwości dalszych i bliższych odcinków nerwu nie zależą od warunków nieprawidłowych, w których nerw po wycięciu się znajduje i czy pobudliw046 nerwów zupełnie nieuszkodzonych zachowuje się tak samo. Wszystkie badania, które w celu rozstrzygnięcia tego pytania były przedsiębrane, wykonywano prawie bez wyjątku na nerwach kulszowych żaby; wykazały one, że zmiany w pobudliwości nerwów możliwie nieuszkodzonych nie przedstawiają tej prawidlowości, którą zaznaczali niektórzy z autorów lecz że przeciwnie jakkolwiek pobudliwość nerwów wogóle jest niejednostajna, t0 jednakże wahania w niej spotykamy tak w górnych, jako też w dolnych odcinkach. Okolice zwiększonej pobudliwości odpowiadały prawie zawsze tym punktom, w których od nerwu kulszowego żaby odchodzą, gałązki do leżących obok mięśni, szczególnie, jeżeli te gałązki były przecięte. Zastosowanie atoli rozbrojeń kondensatora do oznaczeń pobudliwości różnych miejsc tego samego nerwu, dało wyniki najbardziej zbliżone do wyników Pflugera, mianowicie, że w nerwach wyciętych pobudliwość wzmaga się od dołu ku górze od mięśnia ku ośrodkowi, Tak na przykład w moich doświadczeniach energia potrzebna do wywołania najmniejszego skurczu wynosiła w 1 przypadku: w górze 0,0016 ergi, w środku 0 0027 w dole 0,0050; w drugim: w górze 0,0016, w środku 0,0024, w dole 0 0042. Niekiedy wahania te były o wiele większe.  Pomimo tych doświadczeń z kondensatorem, doświadczenia w tej kwestyi wogóle nie sprawdziły przypuszczeń Pflugera, co do narastania stanu czynnego nerwie w kształcie lawiny, jednakże nasuwały one nowe pytanie do rozstrzygnięcia, a mianowicie taki șposób samo przecięcie nerwu lub odchodzących od niego gałązek może zmienić pobudliwość nerwu. Pytanie to jest rozstrzygane w sposób najrozmaitszy. Za najprawdopodobniej są przyczynę możemy uważać działanie słabych prądów elektrycznych, które na każdem przecięciu nerwu powstają i pod wpływem których wywiązuje się, jak wogóle pod wpływem prądów słabych, przeważnie stan katelektroniczny. Sam więc prąd elektryczny nerwu, jako prąd stały, działając na najbliższą ezęšĆ nerwu, wywołuje w nim te same zmiany, które widzieliśmy już pod wpływem prądu stałego, i wskutek powstania katelektronu zwiększa pobudliwość. ze ta niejednostajna pobudliwość rozmaitych miejsc nerwów, od których podczas przebiegu odchodzą gałązki do innych narządów, nie jest własnością samych nerwów, lecz zależy od warunków, które powstają w Chwili preparowania nerwu, wykazał Beek na nerwach, które podobnych gałązek nie mają, jak np. nerwy przeponowy i współczulny (phrenicus i sympaticus), na których dopiero możemy stanowczo stwierdzić, że Pfltigera o narastaniu stanu czynnego w nerwach w rzeczywistości niema że przeciwnie okolice nerwu współczulnego i nerwu są tem pobudliwsze, im bliżej mięśnia są położone, tej samej więc siły prąd wywołuje skurcz silniejszy, jeżeli podrażniamy okolicę obok mięśnia i znacznie słabszy, jeżeli podrażniamy okolicę dalszą. [przypisy: kardiologia, olej babassu, pracownia emg ]

Comments are closed.