Oznaczenie siły i kierunku prądu

Filed Under (Uncategorized) by admin on 30-08-2016

0

Dzięki glinie i hubce rurka zostaje tak dokładnie od dołu zamknięta, że gdy następnie do niej nalejemy siarczanu cynku, to ten ostatni wcale do hubki nie dochodzi i elektroda może pozostać przydatną do użytku w ciągu całego szeregu godzin. Po wstawieniu amalgamowanego pręcika cynkowego do rurki i umocowaniu go w wymienionej wyżej klamrze, mamy elektrodę niepolaryzującą przygotowaną zupełnie do użytku, której dzięki umocowaniu, podanemu przez du Bois-Reymonda (staw kulisty), można nadawać dowolne położenie. Zastosowanie hubki ma tę dodatnią stronę, że zakończeniu stożka można nadawać dowolny kształt: bądź cienko zakończonego rzeczywistego stożka, bądź mniej lub więcej szerokiej płytki, bądź cylindra i t. p. Hubka po napęcznieniu nie tylko zachowuje ten kształt, ale także podczas doświadczenia zupełnie go nie zmienia; nadto podatność hubki sprawia, że kontakt jej z tkanką nie zmienia się nawet przy poruszaniu się tkanki, np. przy skurczu mięśnia, oczywiście pewnych granicach. Oprócz opisanych elektrod niektórzy autorowie stosowali także elektrody normalne. Elektroda normalna składa się: z naczyńka zawierającego rtęć, która za pomocą drutu platynowego, bądź zanurzonego do rtęci w rurce szklanej, bądź wtopionego w naczynie, zostaje z galwanometrem. Na rtęci w naczyńku znajduje się drobny proszek kalomelu i 1 0/o-wy rozczyn chlorku potasu. Do 1001ąezenia z mięśniem może służyć tylko co opisana wyżej rurka szklana zamknięta gliną i hubką, lecz napełniona także chlorkiem potasu. Rurkę tę łączymy z naczyńkiem, zawierającem rtęć, bądź rureczką gutaperkową, wypełnioną również chlorkiem potasu, jeżeli poziomy w rurce i w naczyńku pozostają na jednej wysokości, bądź szklaną rureczką w formie syfonu.  Dla oznaczenia siły prądu, a także jego kierunku, du BoisReymond zastosował metodę kompensacyjną, która jest tylko modyfikacyą metody Pogendorffa. Prąd stały od stosu K przepływa przez reochord. Od reochordu, od punktów a i c, z których c jest ruchomy, prowadzą druty do komutatora C. Od komutatora odchodzą także 2 druty, z których jeden prowadzi do galwanometru B, drugi do jednej z elektrod T. Drut 3-ci łączy druga, elektrodę z drugim kontaktem galwanometru. Dzięki wprowadzeniu komutatora C, możemy zmieniać kierunek prądu mięśniowego na przestrzeni a-e C, a więc możemy tak ustawić, ażeby prąd ze stosu K w obwodzie a K b miał kierunek odwrotny w stosunku do prądu mięśniowego. Biorąc, że siły elektromotoryczne stosu że opór tego całego połączenia a K S R b c = W, opór zaś przestrzeni a-c = w, a siła elektromotoryczna mięśnia e, na podstawie prawa Kirchhoffa rozgałęzienia się prądów znajdziemy, że kompensacya zupełna. [hasła pokrewne: gabinety stomatologiczne, Kosmetyki ekologiczne, tampony czy podpaski ]

Comments are closed.