Prąd mięśniowy

Filed Under (Uncategorized) by admin on 30-08-2016

0

Okoliczność, że w danym przypadku, mimo, że prąd odprowadzony do galwanometru moie być równie silny jak prąd mięśniowy, na powierzchni jelita nie mamy żadnych różnię poțencyału, podczas gdy w mięśniach je stale obserwujemy, wskazuje, że ten jeden warunek: błona na wpół przepuszczalna, nie wystarcza do wytłÓmaezenia prądu spoczynkowego mięśnia, nadto fakt, że prąd spoczynkowy mięśnia zmienia się ze zmianą stanu mięśnia: po zaeteryzowaniu lub po zachloroformowaniu bardzo znacznie maleje, w martwym miękniu prawie znika, a więc, że prąd ten jest zależnym od życia mięśnia i tych zmian, które z życiem są związane wskazuje, że musi być jeszcze inna przyczyna, inne źródło siły elektromotorycznej, które pozostaje w zwivku z życiem. Specyalna budowa mięśni Mążkowtțpyeh nasuwa myśl, Ąe być może, drugiem źródłem Jest ten specyalny układ protoplazmy włóidenek, dzięki któremu można je sobie wyobrazić jako szereg komór, popyzedzielanych także w pęprzeezpym kierunku. Hipoteza tsa znajduje uzasadnienie następujvym fakcie: Jeżeli weźmierny 3 komory umieszczone w jednym bloku parafinowym, jeżeli w Ścianach między pierwszt} a drugą, a trzeei$} zrobimy otwory, następnie otwory te zakleimy zwykłą bibułk{}, to Iľăpeh)iwszy dwie boczne komory jednym i ŕym samym słabym roztworem, środkowi} zaś zgęszczonym kwasu solnego (np. do boeznych 1/1000 n do Środkowych 1/10 n) i jeżeli te boczne komory  zapomocą normalnych lub niepolaryzujących się elektrod, to nie otrzymamy Żadnego wychylenia w galwanometrze. I rzeczywiście wychylenia Żadnego w tym przypadku być nie może. Roztwór zgęszczony wprawdzie dyfunduje przez bibułki w obie strony i jony wodoru jako szybciej dyfuzyi bedî} z obu stron wyprzedzały jony chloru, lecz również z obu stron wskutek tej różnicy szybkości jonów utworzą się warstwy jonów zupełnie symetryczne i skutkiem tego dwie te siły elektromotoryczne, działające w odwrotnym kierunku, wzajemnie sie  i galwanometr Żadnego wychylenia nie wykaże. Jeżeli natomiast w otworku jednej Śeiany umieścimy prócz bibułki jeszcze j aką.g substancyg, np. zalejemy go rozgrzaną żelatyną i ją oziębimy, lub zamłast bibułki użyjemy peeherza rybiego, lub utworzymy przegrodę z białka .jąja kurzego, umieszcząjąe je w otworze pomiędzy 2 bibułki, charakter zjawiska odmazu si? zmieni.  Przy połączeniu w tym przypadku takieh 3-eh komór z galwanometrem Otrzymujemy prf}d, który wskazuje, “Że po stronie tej nowej przegrody przewaŻują jony mniej ruchliwe; gdy uŻywamy roztworu kwasu solnego, przegroda jest podczas gdy ciecz po stronie bibułki jest dodatnią., gdy zastosujemy rozczyn ługu sodowego, po stronie przegrody b?dżie biegun dodatni, galwanometr więc w obu przypadkach wykazuje mniej lub więcej silny pr4.d, ktory przepływa przez komory w pierwszym przypadku od nowej przegrody do bibułki, w drugim Odwrotnie. Przyczyna tego zjawiska przy takiem połȚezeniu, które będziemy nazywali niesymetryggnern p dwóeh stos ów płyąnyeh, zależy o tego, Że względna ruchliwość rozmaityëh jonów, zmienia się w rozmaitych substancyach i Że w przytoczonej kombinaeyi w pierwszym przypadku szczególnie zmienia się ruchliwo” jonu dodatniego, w drugim ujemnego (szybszego). Przytoczone doświadczenie wyjaśnia, w J)rzypadku gdy 111’amy do ezyniënia z roztworem soli, zasad lub kwasów, ktbre z jednej strony łtłezą się bezpośrednio z elektrodą, z drugiej za pośrednictwem innego roztworu lub jakiejś tkanki, powstaje znwsze prąd, niekiedy nawet bardzo silny, jeżeli warstwa pośrednia posiada jakieś speeyalne właściwości, które szezególnie na ruchliwo” tego lub innego jonu. Taka kombinaeye dwóch roztworów “‘710 ołaczeniu z elektrodami normalnemi, albo niepolaryzujągemi șie 1 z galwanometrem dająca prąd, sto sem płynyym asyme czn

Jelito

Filed Under (Uncategorized) by admin on 30-08-2016

0

Ażeby się przekonać, że taka pól-przęszczalna błonka może uwarunkować powstanie siły elektromotęĘyczne$, możemy postąpić w sposób następujący: Bierzemy Cienkie jelito Żaby i po usunięciu błony kluŻowej i dokładnem przemyciu wodą, jeden koniec podwiązujemy, drugi zaś napełniamy je zapomoeą odpgyiedniej strzykawki powietrzeuț. Po wysuszeniu płuczemy je w alkohólîî i eterze, aŽebÎ- resztki tłuszczu; po ponownem wysuszeniu wprowadzamy do środka jelita równieŻ zapomoeą strzykawki g;rzany roztwór Żelatyny 10 lub 150/07′} rozpuszczonej w lub 1/10 n. roztworu Żelazosinku potasowego, poczern odpowiedni koniec Slę podwiyzwe, Jeliio si? oczyszcza możliwie od Żelazosinku i pozostawiamy w chłodnem miejscu, aż póki Żelatyna nie skrzepnie. Następnie przywiązawszy szklany cieŻarek do jednego końca jelita i niteczkę do drugiego, przymocowujemy tę ostatnią do jakiegoś poziomego pręta. Naluwszy do probówki takiego samego roztworu żelatyny w lub 1/10 n. roztworze siarczanu miedzi i ogrzawszy t? probówkę do kompletnego rozpuszczenia Żelatyny, zanurzamy do niej na chwilę owe wisące jelito. Po wyjęciu z probówki jelito oziębiamy tak, ażeby się na powierzchni jej utworzyła warstwa skrzepłej Żelatyny, poezem tę samą manipulacye powtarzamy raz drugi, trzeci, eztwarty, nim na powierzchni jelita. utworzy się warstewka od 1—1 1/2 mm grubości, Po skrzepnięciu Żelatyny przystępujemy do badania: Zastosowaliśmy tu roztworu Żelazosinku potasu i siarkanu miedzi z tego powodu, Że one przy zetknięciu ze sobą cląją Osad, który tworzy błonkę, posiadającą własność błon nawpÓł przepuszczalnych. W naszym przypadku taka błonka tworzy się w Ścianie jelita. Z początku drobniutki osad zamyka wszystkie przegtworki, do których się dostały oba rozczyny i jeżeli rozczyn Żelazosinku przesiąknął przez jelito, to stopniowo osad taki powstaje także na powierzchni. Badanie takiego sztucznego włókna wykazuje, że powierzchnia jego jest rzeczywiście izopotencyalną ; przykładając bowiem elektrody do rozmaitych punktów, nie wykażemy żadnego prądu albo tylko słabe ślady. Jeżeli natomiast przetniemy jelito poprzecznie brzytwą i przyłożymy zwykłe elektrody niepolaryzujące się, jedne do poprzecznego przekroju dokładnie w środku tego przekroju, drugą na powierzchni, to otrzymamy prąd, którego siła elektromotoryczna jest tak znaczna, że dochodzi do 30—40 m V. Doświadczenie to rzeczywiście_podwójna warstwa jonów, wytworzona błoną, może być źródłem siły elektromotorycznej, że do tego wcale nie potrzeba obumierania na przekrojy, fr.k to pyypuszcza Hermann w mięśniach i nerwach.